Dr Momčilo Dušanov Pejović: Premijerove pobjede, poduhvati i(li) (p)razna obećanja

      Pamtiće građani Crne Gore 2013. godinu po mnogo čemu, a najviše po „Premijerskom satu”, rastu životnog standarda zaposlenih sa prosječnom platom od cijelih 458 eura, sa otvorenih 40.000 radnih mjesta – nešto kasnije je Premijer (iz)vršio „korigovanje” svoje (ne)promišljenosti – brzopletosti rekavši da se radi o „novim ugovorima o zaposlenju”, sa nezaposlenih više od 10.000 visokoškolaca, ukupnim ekonomskim prosperitetom, koji je pod stečajem i bogme gotovo izvjesnim finansijskim bankrotom čiji je državni dug na samoj granici od 70 procenata bruto društvenog proizvoda. Naravno, tu treba ubrojiti i još jedno kreditno zaduženje u iznosu od 100 miliona eura, prije završetka ionako prezadužene (ukupan iznos zaduženja za ovu tekuću fiskalnu godinu samo 248,5 miliona eura) a veoma uspješne premijerove 2013. godine, i kao kruna ukupnog političkog djelanja jedna politička (ne)zgoda od harizmatičnog i sedmostrukog Premijera Vlade Crne Gore u crnogorskom parlamentu, ne baš primjerena i (ne)rijetka u njegovoj dugoj političkoj karijeri, kada je jednom mlađanom parlamentarcu, ipak, znao glasno reći ili pak (pri)prijetiti: „… sjedi, bitango, … tebi, tebi…”!

milo-djukanovic

Rekao bi Premijer da je sve to bilo iznuđeno i izgovoreno u a(fe)ktu žara parlamentarne borbe kao odgovor na navodne uvrede od ne tako njemu fizički (ne)ravnopravnog parlamentarca. Fizički obračun je mogao (u)slijediti ali se mlađani parlamentarac, ipak, dao (za)ustaviti i „povući” kao neko ko nema iskustva u političkoj borbi u crnogorskom parlamentu samo iz poštovanja prema Premijeru, kao starijem čovjeku i mnogo iskusnijem političaru.

Ovih dana se građanima Crne Gore i crnogorskoj javnosti, pa i onoj u susjedstvu i regionu, čak tamo do Brisela, uveliko najavljuje mnogo važan događaj „Premijerski sat”, koji ne bi mogao proći (ne)zapaženo, jer bi valjda trebao dobiti prizvuk jubilarnih dešavanja i proslave dvoipodecenijskog ugođaja i događaja vladavine nekad najmlađeg evropskog premijera. Taj događaj se tempira (od)igrati u posljednjoj dekadi jednog od brojnih, veoma uspješnih dana i mjeseci decembra sa kojim je preobogaćena dugogodišnja sla(v)na vladavina tek sedmostrukog Premijera Vlade Crne Gore. Mjesta slavlju biće, makar samo u redovima onih koji (ne)prirodno drže vlast u svojim rukama, naravno sa dobrom (p)odrškom satelitskih stranaka i nekadašnjeg (pri)rodnog političkog saveznika koji je sada u opoziconom bloku.

Da li bi „Premijerski sat“, određen za posljednju dekadu decembra odveć ostarjele 2013. godine, mogao poprimiti obilježje svečarskog karaktera, inauguralnog ili jubilarnog govora na kojemu bi sedmostrukog premijera crnogorski zvaničnici i državne institucije najvisočijega ranga htjele nagraditi jednom kolajnom – medaljom zasluga za naroda i time se donekle (o)dužiti svome političkom uzoru, liku i djelu za sve što je on (u)činio u „napredak“ Crne Gore posebno u dijelu privatizacije, uništenja privrede i osiromašenja gotovo dvije trećine građana najstarije ekološke države, od njegovoga dolaska pa sve do toga dana kada mu se bude uručivala tako velika i značajna nagrada? Ima li mjesta takvom predlogu ili pitanju? A može li biti da je to s(a)krivena želja nekih p(oli)tičara iz njegovoga političkog okruženja u cilju (za)okruženja premijerove političke biografije, koja je do sada (p)obrala mnoga odličja, plakete, priznanja i visoke nagrade za uspješno bavljenje polititkom i državničkim poslovima u toku sedam premijerskih mandata, uz samo dva manja vremenska predaha u cilju ličnog bavljenja privatnim biznisom i nekim drugim interesovanjima.

Crnogorski parlamentarizam u svom vjekovnom radu, iako ne u kontinuitetu što je nebitno, ne pamti političara koji je tako dugo bio na mjestu mandatara u svojstvu predsjednika Vlade Crne Gore, kao što je naš sedmostruki premijer. Shodno brojnim prethodnim nagradama, koje su mu dodjeljivanje od visokih evropskih, regionalnih ili ličnosti iz susjedstva pa i Crne Gore, a analogno visokoj nagradi koja mu je uručena u Beču od strane Bečkog ekonomskog foruma (vjerovali ili ne „za doprinos ekonomskom razvoju na nacionalnom i regionalnom nivou“).

Crna Gora bi, makar reda radi, imala obavezu na državnome nivou da iskoristi jedinstvenu priliku i posljednju šansu u ovoj godini, za građane ne baš ekonomski prosperitetnoj, i na „Premijerskom satu“ ugrabi priliku u ovoj jubilarnoj godini njegovoga političkog i državničkog djelovanja da tim činom izrazi zahvalnost svome Predsjedniku koji to (ne)sebično i neumorno čini dugi niz godina, odmjereno sa s(t)ilom i (izb)ornom p(o)lit(ič)kom devizom, ali sa motom iz početka njegovog političkog djelovanja, „mi znamo kako“,i(li) „za bolji život“ generacije „mladi, lijepi i pametni“.

Zašto ne reći i ujedno podsjetiti sve koji su zaboravili na vrijeme dolaska generacije „mladi, lijepi i pametni“, da su oni nekad složno stajali ispod parole „rat(a) za mir“, a danas su (bez)rezervni aktivisti integracionih evropskih procesa i grlati (za)govornici ulasaka Crne Gore u NATO alijansu u cilju „stabilizacije i humanitarnih akcija“ u Avganistanu i Dalekom Istoku, kao prioritetnim programskim i političkim zadacima u 2014. godini.

Ne treba ići tako daleko u prošlost, par ili više decenija, već se samo treba (pod)sjetiti početaka izgradnje velikih (građe)vinskih poduhvata od prije nekoliko godina kada smo svečano (ot)počinjali gradnju autoputa Bar – Boljare, kao poduhvat vijeka – stoljeća ili samo još jednog „velikog“ građevinskog (p)oduhvata u dužini od „oko četiri kilometra kao što je Duga – Rijeka Piperska“! Navedeni građevinski poduhvati imaju (m)oralnu podršku i materijalnu nemogućnost svih političkih i državnih subjekata koji su na vlasti i koji uveliko obećavaju da će naći „investitore“ i „ozbiljno“ rade na takvim projektima, koji će počinjati da se rade samo u zimskim mjesecima, jer su sigurni da ih žega, dnevna ili noćna, neće iznenaditi! A snijeg ako bude (na)padao, toliko da se čovjek i mašina ne mogu nikako kretati, onda će se rokovi i dalje produživati sve u cilju dalje „perspektive“ i iznalaska novih investitora i dodatnih državnih kreditnih zaduživanja u „manjim“ novčanim iznosima od par stotina miliona do dvije – tri milijarde eura.

Što se tiče nekih velikih privrednih subjekata od kojih se nezavisna država Crna Gora „odrekla“ privatizacionim ugovorima sa stranim investitorima, kao što su Boksiti, KAP, Elektroprivreda Crne Gore i tako dalje, treba istaći da su ti objekti – subjekti privredni veoma uspješni primjeri investicija i privatizacije, zato su i neki od njih pod stečajem! Na stranu što je KAP, kao privredni subjekat „ekonomski prosperitetne“ Crne Gore, bio sa „izglednom perspektivom“ ili kako jednom prilikom, mada dosta (ne)oprezno, reče Premijer „KAP ima persprektivu“ bio dugo godina sa velikim dubiozama i današnjim minusnim saldom -potraživanjima od oko 480 miliona eura.

Uspješni sedmostruki premijer Vlade Crne Gore sa svojim ministrima ekonomije, finansija, saobraćaja i turizma pokazuje zavidno ekonomsko i ekspertsko znaje i poznavanje, implementaciju privatizacije i kreditnog zaduživanja pod „povoljnim uslovima sa niskom kamatnom stopom“ kod kreditora – svjetskih banaka! Naravno tako „uspješnu ekonomiju i privatizaciju“ prate i obećanja za 40.000 radnih mjesta koja će se otvoriti u dogledno vrijeme sa dobrim izgledima do kraja 21. vijeka.

Mora se priznati da su navedeni uspjesi sedmostrukog premijera prilično olakšani ekspertskim radom i brojnim izjavama ministara, čija je subordinacija na zavidnom nivou. Najnoviji primjer je izjava ministra odbrane koja glasi: „Niko nema pravo, ma koliko mali ili veliki, da dijeli lekcije Crnoj Gori o njenim spoljno – političkim ciljevima“! Navedena izjava ministra odbrane „(Ni)ko nema pravo…“, gospođe Milice Pejanović Đurišić, (po)kazuje svu vojnu snagu i državničku moć, diplomatsku vještinu, znanje i odlučnost da Crna Gora ima moćnog saveznika i da se nije sa njom igrati, a niti šaliti ili praviti aluzije, kako je to prije nekoliko dana učinio jedan diplomatski zvaničnik, (ne)znajući kako možemo reagovati, iako za sada verbalno!!!  Samo je nedostajalo da Ministar odbrane  snažno lupi – udari šakom o sto i jednom za svagda  umiri one koji su se drznuli da prave aluziju na račun Crne Gore i njenog ulaska u NATO!

Naravno, da u tako ekonomski i politički snažnoj, moćnoj i odlučnoj državi treba pomenuti i izjavu Predsjednika crnogorskog parlamenta – Skupštine Crne Gore, odnosno Predsjednika Parlamentarne skupštine OEBS-a, gospodina Ranka Krivokapića, koji je tokom zvanične posjete Ukrajini, ipak, pokazao više diplomatskog takta i vještine prilikom razgovora sa gospodinom V. Ribakovim, rekavši: „Voljeli bismo da se sadašnja situacija riješi na miran način, kroz dijalog i institucije“! Tako je to kad neko ima dara za „visoku diplomatiju“ iako dolazi iz ne mnogo velike i moćne države, a u prilici je da sa položaja na kojem se sada nalazi „skrene pažnju“ jednoj velikoj državi na mirno rješavanje njenih unutrašnjih problema! Da li je tako nešto moguće u politici i među političarima visokoga ranga!? Čovjek ima diplomatskog dara, političkog iskustva i znanja pa umije da „nudi (po)moć“, bilo da je ona lična ili politička, makar to bilo samo u svojstvu Predsjednika Parlamentrne Skupštine OEBS-a!

Brojne pobjede, poduhvati i (p)razna obećanja sedmostrukog premijera, njegovih ministara i eksperata ekonomskih i političkih, najbolje se vide golim okom. Osjećaju ih ne samo nezaposleni, nego i oni koji su u radnom odnosu sa ukupno dvije trećine građana, koji se nalaze u stanju pukog siromaštva i brojnih kredita sa krajnje osiromašenim i kreditima preopterećenim kućnim budžetom. Putne saobraćajnice, zaobilaznice, željeznički saobraćaj, žičare, tuneli, hidrocentrale i ko će sve nabrojati tako (k)rupne projekte, koji su u začetku ideje ili se njihova realizacija (oče)kuje čim prije se nađe investitor ili donator koji bi gradio za opšte dobro i neko daleko buduće vrijeme.

Pomorska flota, željeznica, avio saobraćaj – vojni i civilni, sve je na visokom nivou stabilnom i održivom, sa naglaskom da je sve podređeno evropskim integracijama sa hitnim ulaskom u NATO, jer građani nema šta o tome da odlučuju kad je tu politička elita, kao u vrijeme „rata za mir“.

Posebna bi bila priča, koja govori o stabilnoj privredi, održivom razvoju, o političkoj eliti iz vremena „rata za mir“, krađa struje iz evropske interkonekcije u cilju snabdijevanja KAP-a strujom, a za koju „niko nije znao“ čak ni dobro obaviješteni i prontno informisani Premijer.

Takođe, (ne)važno je što se brišu dugovi mnogih nerentabilnih firmi, čija ukupna zaduženja kod države idu čak do 400 miliona eura ili avio prevozu Montenegro Airlinesa u iznosu oko 66 miliona eura, opštinama crnogorskim koje posluju sa „održivim gubicima“ od par stotina miliona i tako dalje. Sve je to gomila uspješnosti koja Premijera visoko kotira i ujedno predlaže za neku od medalja ili visokih priznanja državnih, zbog ekonomskog sunovrata pred kojim se Crna Gora nalazi, jer su državni dugovi gotovo došli na granicu od 70 procenata ili oko 2,3 milijarde duga. Naravno, naš „privredni rast“ je (za)ustavljen svjetskom recesijom, ali zahvaljujući crnogorskim ekspertima, na čelu sa Premijerom, crnogorska privreda se uspješno (po)diže iz kolapsa i taj trend će nastaviti sa rastom od 3 do 4 procenta na godišnjem nivou, što su, ipak, samo prognoze!

Ukratko rečeno, dan koji se očekuje odnosno „Premijerski sat“ koji će biti (o)držan u potonjoj dekadi decembra, nimalo ružičaste, 2013. godine, daje obećanje i pruža veliku nadu građanima da se suoče sa još jednim viđenjem ekonomskog napretka i prospertiteta u budućim godinama na čelu sa sedmostrukim premijerom.

Ko preživi pričaće, a crnogorski premijer ima(će) mnogo razloga za zadovoljstvo, jer je još jednu nagradu osvojio u ovoj odavno uništenoj crnogorskoj ekonomiji ili bolje reći rasprodatoj raznoraznim domaćim i stranim bizismenima, investitorima manje ili više uspješnim. Nezaposlenima ostaje nada od obećanih 40.000 radnih mjesta, a penzionerima nada da će penzije biti zadržane – zamrznute na ovogodišnjem nivou. Zaposlenima preostaje novo stezanje kaiša u cilju racionalizacije i smanjenja državnih dugova uz još nekoliko novih poreza, prireza od euro ili dva sa rokom trajanja od „privremenih“ par ili više godina.

Ko može reći da sedmostruki premijer nije uspješan i da nije zaslužio nagradu „Bečkog ekonomskog foruma za ekonomski razvoj na nacionalnom i regionalnom nivou“? Ko ima neki drugi predlog, makar za jednu još noviju nagradu? O Vasovim vodama i trovanju građana vodom iz gradskog vodovoda u Beranama, o Avalama, Zavalama, Vektri montenegro, aferi Snimak, uspješnim biznismenima i mnogim drugim (ne)uspješnim privrednim subjektima ili (pro)palim preduzećima nekom drugom prilikom ili kad bude uručena još neka nagrada za „ekonomski razvoj“ u ekološkoj Crnoj Gori, bez brojnih deponija koje se više ne mogu (za)obilaziti.

Crnogorska ekonomija i kreditna zaduženost možda (ni)jesu crne tačke prosperitetne i održive političke elite! Za građane „nezavisne i ekonomski prosperitetne, ekološke“ države Crne Gore nema boljitka, barem dok vlada „politička elita“ iz vremena „rata za mir“ sa sedmostrukim mandatom Premijera Vlade, a to je mnogo daleko. Zar ima mjesta za trunku sumnje u riječi jednog evrpskog zvaničnika koji reče ili poruči „da je Crna Gora najveća nada ujedinjene Evrope“. Ko može da (ne) povjeruje ili treba da (po)sumnja u tu „najveću nadu“?

Advertisements

Komentariši

Upišite vaše podatke ispod ili kliknite na jednu od ikona da se prijavite:

WordPress.com logo

You are commenting using your WordPress.com account. Odjava / Promijeni )

Twitter slika

You are commenting using your Twitter account. Odjava / Promijeni )

Facebook fotografija

You are commenting using your Facebook account. Odjava / Promijeni )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Odjava / Promijeni )

Povezivanje na %s